Missieklooster CPS

 Veertig dagen na Pasen vierden we Hemelvaart, en nu is het vijftig dagen na Pasen: Pinksteren! Die hele feestelijke Paastijd en dus ook met Pinksteren staat de paaskaars in de kapel. Hij wordt kleiner, maar het licht wordt doorgegeven. Met Pinksteren vieren we de komst van de Heilige Geest. De lessenaar in onze kerk, met een mooi woord heet dat 'ambo', heeft een reliëf met een duif: de Heilige Geest. Zeven ingewerkte stukken glas verwijzen naar de zeven gaven van de Heilige Geest. De negen dagen op weg naar Pinksteren toe bidden we de Pinksternoveen; gebeden om de komst van de Heilige Geest. Op zonnige dagen schijnt 's morgens vroeg vanuit het oosten de zon recht door dat glas. En dat kleurt dus, vanwege de mooie glas in lood ramen in onze kapel, rood! Daarmee de gaven van de Heilige Geest met Pinksteren nog eens extra oplichtend.  Bidden we om een beetje kleur en vuur, bidden we om de gaven van de Heilige Geest, nu, met Pinksteren, en elke dag. 

 Het kloosterleven kent een ritme van bidden en werken. Een ritme elke dag, met een ochtendgebed, middaggebed, avondgebed, Eucharistieviering, dagsluiting.... maar ook een ritme elke week, met de zondag als hoogtepunt; per maand, met een stille dag elke maand; per jaar, in het ritme van de feesten - maar ook met een jaarlijkse stille gebedsweek, een retraiteweek. Er zijn een aantal conferenties rond een Bijbels thema en er is veel tijd voor stil gebed. Ongeveer de helft van de zusters in huis heeft deze week hun retraiteweek. De Eucharistievieringen en het Getijdengebed zijn deze week Duitstalig. De tijd van de Eucharistievieringen blijft hetzelfde, 17.30 uur, behalve op zaterdag, dan is het om 11 uur in plaats van 09.30 uur. Ook voor ons, degenen die nu niet aansluiten bij de retraite, is de week bijzonder. Er is een speciale gebedsatmosfeer in huis en dat nodigt uit nog wat vaker dan anders even de kapel in te lopen. Zo zag ik vandaag weer wat ik al langer niet had gezien: om dri...

 Sinds de vorige post is er veel gebeurd in het missieklooster en in de omgeving. In Aarle-Rixtel werd het standbeeld van Z. Pater Eustachius van Lieshout geplaatst . Vanaf 1903, toen het klooster net gebouwd was, was deze buurjongen een tijdlang misdienaar in ons klooster. Natuurlijk waren er dus ook zusters bij de viering en gaan we regelmatig even bij P. Eustachius voorbij, zowel in Aarle-Rixtel als in Beek en Donk.  Ook het 'gewone dagelijkse leven'  vraagt aandacht. Het is geweldig dat we, met een paar praktische maatregelen, weer groepen kunnen ontvangen. In totaal waren er de afgelopen dagen - met maximaal 60 tegelijk - 180 middelbare scholieren in de zaal. In de afgelopen weekeinden ook weer wat stiltegroepen en de St. Augustinus-groep. Nog zonder rondleidingen-op-de-oude-manier, maar wel met een bezoek aan de kloosterkerk. Met de mooie ramen! En vandaag is het Wereldmissiedag. Missiezondag! Het thema komt neer op ' Waar het hart vol van is loopt de mond van over...

De tweede kaars is aangestoken. Buiten is het donker - maar nog twee kaarsen op de Adventskrans en dan zal het Kerstmis zijn. De tijd op weg daar naartoe is een kostbare tijd. Steek de tweede kaars aan... nog niet de hele kerstboom... "Zuster, waarom staat er bij u nog geen kerstboom in de kapel?" Omdat het nog even duurt voordat het Kerstmis is. Bij ons wordt de boom kort voor Kerstmis neergezet - en hij blijft staan tot na 6 januari. Nu hebben we de Adventskrans. Die herinnert ons dat wachten tijd nodig heeft. Dat verwachting ook een kostbare tijd is. Dat we niet alles liefst gisteren al kunnen hebben, onmiddellijk, nu. Kunnen we wachten? Ver-wachten? Een gezegende tweede week van de Advent!

Op weg naar Kerstmis is de eerste kaars van de adventskrans aangestoken. Na het ochtendgebed genomen zie je aan het raam dat het langzaam licht wordt. Het wordt licht. Ook als het donker is in je hart en donker is buiten als het leven moeilijk is brandt er ergens een kaarsje, misschien één kaars, op weg naar Kerstmis op weg naar de geboorte van Jezus Mogen wij ook steeds meer mens-worden en een lichtje ontsteken in ons hart het laten schijnen in de wereld die dat licht zo hard nodig heeft. Gezegende start van deze voorbereidingstijd op Kerstmis, gezegende Advent!

Een blikvanger in onze kloosterkapel in het Missieklooster Heilig Bloed zijn de glas-in-lood ramen. Ze dateren van begin jaren 60 van de vorige eeuw: toen werd de kapel vergroot, de gangen links en rechts werden bij de ruimte getrokken, en er werden nieuwe ramen aangebracht, ontworpen door Zr. M. Hadwig Münz, één van onze getalenteerde kunstenaar-zusters van die tijd. Elke tijd kent een paar zusters-kunstenaressen, en ieder heeft zo haar specialiteit. Zr. Hadwig had iets met glas en mozaïek; ook de Kruisweg in de kloostertuin is van haar hand. Zij schreef zelf over de ramen: "De lijnen en de kleuren laten het nieuwe LEVEN zien, verkondigen de Verrijzenis van Christus. Zoals de planten groeien en zich kunnen ontvouwen, waarbij ze de door God gegeven wetmatigheden en impulsen volgen, zo groeit ook de innerlijke mens enkel bij het volgen van de plannen en ingevingen van de Heilige Geest. Dat hoeft niet op een regelmatige of zich herhalende wijze te zijn. 'De Geest waait waa...