Doorgaan naar hoofdcontent

Tijd voor gebed

 Het kloosterleven kent een ritme van bidden en werken. Een ritme elke dag, met een ochtendgebed, middaggebed, avondgebed, Eucharistieviering, dagsluiting.... maar ook een ritme elke week, met de zondag als hoogtepunt; per maand, met een stille dag elke maand; per jaar, in het ritme van de feesten - maar ook met een jaarlijkse stille gebedsweek, een retraiteweek. Er zijn een aantal conferenties rond een Bijbels thema en er is veel tijd voor stil gebed.

Ongeveer de helft van de zusters in huis heeft deze week hun retraiteweek. De Eucharistievieringen en het Getijdengebed zijn deze week Duitstalig. De tijd van de Eucharistievieringen blijft hetzelfde, 17.30 uur, behalve op zaterdag, dan is het om 11 uur in plaats van 09.30 uur.

Ook voor ons, degenen die nu niet aansluiten bij de retraite, is de week bijzonder. Er is een speciale gebedsatmosfeer in huis en dat nodigt uit nog wat vaker dan anders even de kapel in te lopen.

Zo zag ik vandaag weer wat ik al langer niet had gezien: om drie uur én om vier uur 's middags, als de zon schijnt, zorgen de ramen op het zuiden voor een bijzondere verlichting van het kruis wat aan de oostkant van de kapel hangt, want ook onze kapel is, zoals de meeste katholieke kerken en kapellen, georiënteerd, op het oosten gericht. 

En niet alleen het kruis was verlicht, ook het Tabernakel. Op de foto is het iets minder opvallend dan in het echt; maar toch, het is te zien!




Reacties

Populaire posts van deze blog

Hoe zit dat nou met 'nonnen' en 'zusters'?

Op het blogbericht van 2 juli kwam een interessante reactie: Hoe komt u erbij dat de aanduiding 'non' monialen betreft? Daar is geen sprake van. Het woord werd en wordt in Nederland helaas nog vaak gebruikt om vrouwelijke religieuzen in het algemeen aan te duiden en dan wel met een kleinerende en kwetsende bijklank. 'Non' moet daarom te allen tijde vermeden worden. 'Zuster' is voor alle vrouwelijke religieuzen correct katholiek taalgebruik. Over het algemeen beantwoord ik geen anonieme commentaren, omdat ze, wel, anoniem zijn. Dus ook geen antwoordmogelijkheid achter laten; ook dit commentaar heeft een no-reply. Toch maak ik een uitzondering, omdat het een commentaar is wat inderdaad uitleg behoeft. Ik ben nu 25 jaar in het klooster, in een apostolische gemeenschap, dus een zuster. Het woord 'non' is als sinds de vierde eeuw gebruikelijk voor Godgewijde vrouwen (oorsprong: Hiëronymus), van het latijnse 'nonnus', wat eerbiedwaa

Geen woorden...

Vijf maal hebben de klokken geluid voor een overleden medezuster, deze maand. Vijf maal hebben we ons best gedaan families van medezusters foto's toe te sturen van de waardige eenvoudige begrafenissen in kleine kring op ons kloosterkerkhof, omdat het door de maatregelen logischerwijze niet mogelijk was voor familie en vrienden van de zusters om te komen. Ook wij hebben geen woorden. Soms vallen Goede Vrijdag, Stille Zaterdag en Pasen op één dag. Hierbij, op deze plaats, willen we wel onze dank uitspreken. Dank voor de goede zorg, dank voor het meeleven en het mee-bidden. Ook wij blijven bidden om kracht, moed, sterkte en troost voor allen die dat zo nodig hebben in deze tijd. En om geduld. Want nu is het belangrijk om geduld te hebben. Om de maatregelen vol te houden. We hebben al een tijdje geen nieuwe zieken, dat is goed nieuws.  Zr. Anno , Zr. Roselien , Zr. Richardus, Zr. Electa, Zr. Marije, mogen zij, en alle overledenen van deze tijd, rusten in vrede.

Mythes en legenden over klooster en intreden

Er zijn veel verschillende verhalen en mythen die de ronde doen over het klooster in het algemeen en over intreden in het bijzonder. Hieronder worden er een paar weerlegd. Er zijn momenteel maar weinig roepingen, dus jullie laten iedereen toe die wil intreden.  Dit hoor ik regelmatig van mensen, en telkens is de verbazing groot als ik zeg dat dit totaal niet klopt. Iemand toelaten tot het klooster is geen eenvoudig iets, dus daar gaan we ook niet lichtvaardig mee om. Er zijn een aantal redenen om iemand al bij voorbaat te weigeren. Ten eerste zijn we niet genderneutraal, we laten echt alleen vrouwen toe. Zo'n vrouw moet dan ook nog eens rooms-katholiek zijn, ongehuwd en zonder kinderen. In andere kloosters laten ze wel weduwen toe als de kinderen boven de 18 zijn, dat mag volgens  kerkelijk recht. Omdat wij een missiecongregatie zijn en je dus nooit weet in welk ver land je terecht kan komen laten wij geen moeders toe. Iemand die schulden heeft zal die eerst moeten afbetalen, o