Brandende Kaarsen

Drie kaarsen branden nu op de Adventskrans. We zijn al halverwege de derde week! Eén kaars moet nog volgen. Vier kaarsen – vier zondagen in deze voorbereidingstijd op Kerstmis.

Ook met Kerstmis branden we kaarsen. Kaarsen, die een meervoudige betekenis hebben.

Een kaars staat symbool voor gebed. We denken aan je; we steken een kaarsje voor je op.

Een kaars verwijst ook naar Christus, “Licht van de Wereld”. Naar het Goddelijke licht. Naar werkelijke liefde, naar vrede.

Maar ook wijzelf zijn als een kaars. Ook wij mogen licht geven.

Sommige kaarsen branden enkele dagen. Sommige kaarsen branden een paar weken, een paar maanden. Een paar jaar. Sommige kaarsen branden dertig, zestig, tachtig, wel meer dan honderd jaar.

Soms sputtert je vlam, zit er water in je was, of lijkt de pit wel te doven. Tijd, om je kaars goed te onderhouden, tijd, om te herbronnen.

Sommige kaarsen zijn prachtig versierd, en lijken van binnenuit licht te geven.

Andere kaarsen hebben een kleine, maar rustige vlam.

Wat gebeurt er als je een spotlicht op je kaars zet? Op deze kaarsen hier, op de Adventskrans?

Welke schaduw geeft een brandende kaars?

een zuivere vlam geeft geen schaduw...

Licht geeft geen schaduw.

Kijkt de kaars naar zijn eigen schaduw, dan denkt hij:

“Mijn kaars brandt niet. Ik zie de was, de pit. Ik zie geen vlam. Ik brand niet. Ik geef geen licht. Alles is duister om mij heen”.

 

Dit zijn kaarsen, die een heel zuiver licht geven. Er zitten geen roetdeeltjes in hun vlam.

Zuiver licht heeft geen schaduw.

Laat uw kaars rustig branden. Geloof de schaduw niet; iedereen heeft zijn kaars, haar kaars gekregen. En wij mogen daarmee licht geven. Wees licht, in deze donkere tijd voor Kerstmis. Wees licht, in deze wereld die dat zo nodig heeft.  Vertrouw op dat Licht, dat met Kerstmis wil komen, en bij ons blijft.