Doorgaan naar hoofdcontent

Internationale bijeenkomsten en zo.

Lang geleden
Het is lang geleden, maar we zijn gesticht in Zuid-Afrika. En daarna breidde de congregatie, dus onze groep zusters, zich uit, daar, waar we nodig waren en zijn. Dus werd vanuit Zuid-Afrika begonnen in bijvoorbeeld Congo en diverse andere landen ten noorden van Zuid-Afrika. En naar Europa. Dat moeten reizen zijn geweest, met ossenkarren en per boot!

Structuur
Zo'n grote groep mensen, verdeeld over steeds meer landen, dat had en heeft natuurlijk een structuur nodig. De zuster die, met haar team van vier andere zusters, de congregatie leiding geeft noemen we generale of algemene overste. Eerst leidde zij de congregatie vanuit het klooster in Mariannhill, Zuid-Afrika, daarna, in 1908, verhuisde het bestuur naar Europa. Eerst in Nederland, en nu al bijna vijftig jaar in Rome. Natuurlijk niet vijftig jaar lang dezelfde zusters; zij werken in termijnen van vijf jaar.
Maar zij hoeft niet alles alleen te doen (nou ja, alleen, met haar team en met Gods hulp...), want de 18 landen waarin wij Missiezusters van het Kostbaar Bloed wonen en werken zijn verdeeld over provincies en regio's, waarbij elk land of vaak een groep landen samen een provinciale of regionale overste hebben. In Europa zijn dat er drie; alledrie hebben zij een team van zusters, het bestuur. In 'termijnen' van vier jaar.



Samenwerking
Het ligt voor de hand dat het praktisch is als buur-regio's of provincies samenwerken en samen overleggen! En zo was er vorige week een internationale bijeenkomst voor de oversten met hun raadzusters van de provincies en regio in Europa. En dat betreft dan vijf landen, die in drie groepen een provincie of regio vormen. Uitwisseling, toekomstvisies, ideeën verzamelen, zorgen bespreken, samen overleggen en samen bidden... met dit keer het mooiste uitzicht wat je kunt bedenken, want het was dit keer in ons klooster Wernberg in Oostenrijk!



Reacties

Populaire posts van deze blog

Hoe zit dat nou met 'nonnen' en 'zusters'?

Op het blogbericht van 2 juli kwam een interessante reactie: Hoe komt u erbij dat de aanduiding 'non' monialen betreft? Daar is geen sprake van. Het woord werd en wordt in Nederland helaas nog vaak gebruikt om vrouwelijke religieuzen in het algemeen aan te duiden en dan wel met een kleinerende en kwetsende bijklank. 'Non' moet daarom te allen tijde vermeden worden. 'Zuster' is voor alle vrouwelijke religieuzen correct katholiek taalgebruik. Over het algemeen beantwoord ik geen anonieme commentaren, omdat ze, wel, anoniem zijn. Dus ook geen antwoordmogelijkheid achter laten; ook dit commentaar heeft een no-reply. Toch maak ik een uitzondering, omdat het een commentaar is wat inderdaad uitleg behoeft. Ik ben nu 25 jaar in het klooster, in een apostolische gemeenschap, dus een zuster. Het woord 'non' is als sinds de vierde eeuw gebruikelijk voor Godgewijde vrouwen (oorsprong: Hiëronymus), van het latijnse 'nonnus', wat eerbiedwaa...

Voordelen van als zuster in een klooster wonen :)

Omdat het ook wel eens leuk is de mooie kanten van het kloosterleven te belichten hieronder een lijstje met voordelen van Missiezuster van het Kostbaar Bloed zijn: - je hoeft je geen zorgen te maken over wat je aantrekt, de enige keus is tussen wit, grijs en zwart habijt......Ook een bad hair day is meestal geen probleem, de sluier bedekt dat wel. En make-up is ook niet nodig, misschien dat daarom de meeste zusters er juist jonger uitzien dan ze echt zijn. - je hebt geen zorgen over huur of hypotheek (behalve als je zuster econome bent) en je hebt altijd een dak boven je hoofd. - je bent nooit alleen, er is altijd wel iemand in huis. - je viert vaak feest, meer dan buiten het klooster. Naast alle kerkelijke feesten zoals Pasen en Kerst worden ook verjaardagen, naamdagen en jubilea gevierd. En als iemand geloften aflegt, voor de 1e keer of voor eeuwig, dan moet daaromheen natuurlijk ook een feestje gebouwd worden. Kloosterstijl natuurlijk, dus geen drinkgelagen waar iedereen tot...

Mythes en legenden over klooster en intreden

Er zijn veel verschillende verhalen en mythen die de ronde doen over het klooster in het algemeen en over intreden in het bijzonder. Hieronder worden er een paar weerlegd. Er zijn momenteel maar weinig roepingen, dus jullie laten iedereen toe die wil intreden.  Dit hoor ik regelmatig van mensen, en telkens is de verbazing groot als ik zeg dat dit totaal niet klopt. Iemand toelaten tot het klooster is geen eenvoudig iets, dus daar gaan we ook niet lichtvaardig mee om. Er zijn een aantal redenen om iemand al bij voorbaat te weigeren. Ten eerste zijn we niet genderneutraal, we laten echt alleen vrouwen toe. Zo'n vrouw moet dan ook nog eens rooms-katholiek zijn, ongehuwd en zonder kinderen. In andere kloosters laten ze wel weduwen toe als de kinderen boven de 18 zijn, dat mag volgens  kerkelijk recht. Omdat wij een missiecongregatie zijn en je dus nooit weet in welk ver land je terecht kan komen laten wij geen moeders toe. Iemand die schulden heeft zal die eerst moeten afbetal...