Doorgaan naar hoofdcontent

Meditatie

Zodra mensen erachter komen dat wij als zusters dagelijks mediteren komt daar meestal als antwoord of opmerking iets in de trant van: 'o kom je dan helemaal tot rust', 'ben je dan helemaal zen', 'kom je dan helemaal tot jezelf?'
Meestal komt dit omdat mensen het woordje meditatie associeren met zen, mindfulness, yoga en andere vormen van meditatie/oefeningen die gericht zijn op het persoonlijke welzijn, op je hoofd 'leegmaken', op een toestand van 'zijn'.
De christelijke vorm van meditatie die wij als zusters beoefenen is juist gericht op Iemand buiten onszelf, namelijk God. We proberen door het overwegen van een Bijbeltekst of een ander geestelijk geschrift te werken aan onze liefdesrelatie met Hem. De bedoeling van de meditatie is dus niet het rustig worden, maar het steeds helderder krijgen wie God is en hoeveel Hij van ons houdt.
Een veelgebruikte vorm is lectio divina, wat heilig lezen betekent. Op deze wikipedia-pagina staat een kleine inleiding over Lectio Divina. Het idee is dat je een korte tekst of tekstgedeelte neemt en in jezelf merkt welk woord of welke zin je ontroert, onrustig maakt of waar je rust bij ervaart. Bij dat woord of zin blijf je dan als het ware stilstaan om te zien wat God je daarmee wil zeggen.
Als je er nog meer over wilt weten kun je ook even googlen, er zijn speciale cursussen en weekenden om te leren bidden volgens deze methode. Aanraders daarbij zijn mensen die zich verdiept hebben in de Benedictijnse manier van leven, dat wil zeggen mensen die proberen te leven volgens de regel van Benedictus, de grondlegger van het westerse kloosterleven. De Jezuïeten zijn ook erg goed in het begeleiden van mensen bij het overwegen van Bijbelteksten en wat dit zegt voor je dagelijks leven. Zo is er voor jonge mensen bijvoorbeeld het Samuelproject in België waar je niet alleen leert te mediteren maar ook hoe je hiermee levenskeuzes kunt maken.
Voor je dagelijkse meditatie kun je ook bidden met de website van de Jezuïeten: Gewijde Ruimte.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Hoe zit dat nou met 'nonnen' en 'zusters'?

Op het blogbericht van 2 juli kwam een interessante reactie: Hoe komt u erbij dat de aanduiding 'non' monialen betreft? Daar is geen sprake van. Het woord werd en wordt in Nederland helaas nog vaak gebruikt om vrouwelijke religieuzen in het algemeen aan te duiden en dan wel met een kleinerende en kwetsende bijklank. 'Non' moet daarom te allen tijde vermeden worden. 'Zuster' is voor alle vrouwelijke religieuzen correct katholiek taalgebruik. Over het algemeen beantwoord ik geen anonieme commentaren, omdat ze, wel, anoniem zijn. Dus ook geen antwoordmogelijkheid achter laten; ook dit commentaar heeft een no-reply. Toch maak ik een uitzondering, omdat het een commentaar is wat inderdaad uitleg behoeft. Ik ben nu 25 jaar in het klooster, in een apostolische gemeenschap, dus een zuster. Het woord 'non' is als sinds de vierde eeuw gebruikelijk voor Godgewijde vrouwen (oorsprong: Hiëronymus), van het latijnse 'nonnus', wat eerbiedwaa...

Voordelen van als zuster in een klooster wonen :)

Omdat het ook wel eens leuk is de mooie kanten van het kloosterleven te belichten hieronder een lijstje met voordelen van Missiezuster van het Kostbaar Bloed zijn: - je hoeft je geen zorgen te maken over wat je aantrekt, de enige keus is tussen wit, grijs en zwart habijt......Ook een bad hair day is meestal geen probleem, de sluier bedekt dat wel. En make-up is ook niet nodig, misschien dat daarom de meeste zusters er juist jonger uitzien dan ze echt zijn. - je hebt geen zorgen over huur of hypotheek (behalve als je zuster econome bent) en je hebt altijd een dak boven je hoofd. - je bent nooit alleen, er is altijd wel iemand in huis. - je viert vaak feest, meer dan buiten het klooster. Naast alle kerkelijke feesten zoals Pasen en Kerst worden ook verjaardagen, naamdagen en jubilea gevierd. En als iemand geloften aflegt, voor de 1e keer of voor eeuwig, dan moet daaromheen natuurlijk ook een feestje gebouwd worden. Kloosterstijl natuurlijk, dus geen drinkgelagen waar iedereen tot...

Mythes en legenden over klooster en intreden

Er zijn veel verschillende verhalen en mythen die de ronde doen over het klooster in het algemeen en over intreden in het bijzonder. Hieronder worden er een paar weerlegd. Er zijn momenteel maar weinig roepingen, dus jullie laten iedereen toe die wil intreden.  Dit hoor ik regelmatig van mensen, en telkens is de verbazing groot als ik zeg dat dit totaal niet klopt. Iemand toelaten tot het klooster is geen eenvoudig iets, dus daar gaan we ook niet lichtvaardig mee om. Er zijn een aantal redenen om iemand al bij voorbaat te weigeren. Ten eerste zijn we niet genderneutraal, we laten echt alleen vrouwen toe. Zo'n vrouw moet dan ook nog eens rooms-katholiek zijn, ongehuwd en zonder kinderen. In andere kloosters laten ze wel weduwen toe als de kinderen boven de 18 zijn, dat mag volgens  kerkelijk recht. Omdat wij een missiecongregatie zijn en je dus nooit weet in welk ver land je terecht kan komen laten wij geen moeders toe. Iemand die schulden heeft zal die eerst moeten afbetal...