Doorgaan naar hoofdcontent

Juni - bedevaarten!

In de maand juni waren er diverse bedevaarten waar een aantal zusters aan deelnamen. Zo was er de bedevaart naar Handel, te voet, waarbij een aantal zusters vanaf ons klooster in het buitengebied van Aarle-Rixtel bij aansloot, maar...  er zijn ook zusters verder weg geweest. We hebben zusters uit verschillende delen van Nederland (en daarbuiten natuurlijk), en Zr. Liesbeth Maria brengt verslag uit van de Bonifatiusdag:

Bonifatiusdag te Dokkum


Als zuster, en zeker als missiezuster gaan we er ook wel eens op uit. Zo was ik onlangs samen met een medezuster naar de Bonifatiusdag in Dokkum. Nu hoor ik je al denken, dat ligt toch niet in Brabant…?! Nee, dat klopt, het ligt bijna aan de andere kant van het land; in Friesland. Onze zusters komen overal vandaan, en dus ook enkele uit Friesland: Fryslân boppe!
 
De Bonifatiusdag is de jaarlijkse Bisdomdag van het Bisdom Groningen-Leeuwarden.  Als echte Liwadder wilde ik daar natuurlijk bij zijn. Op verschillende manieren kwamen de mensen naar Dokkum, er waren zelfs twee pelgrimstochten te fiets en te voet. De dag werd feestelijk geopend met o.a. een koor uit Fulda, Duitsland, waar Bonifatius begraven is. Misschien heb je het ooit geleerd bij Geschiedenis op school; In 754 werd Bonifatius bij Dokkum vermoord. Als missionaris kwam hij naar de Friezen en andere volken in Europa om hen het licht van het geloof te brengen.  Dat ging echter niet zonder slag of stoot. Van twee kanten niet; Bonifatius hakte de heilige eik om en de Friezen hakten Bonifatius om. Wat heeft een koor uit Fulda (Duitsland) daar dan mee te maken? Na zijn dood werd Bonifatius naar Fulda gebracht en begraven in de abdij die hij daar gesticht had. Tot zover de geschiedenis. 

Het thema van de Bonifatiusdag was ‘Te doen gerechtigheid’. Er waren drie sprekers die alle drie gepassioneerd spraken over diaconie of zorg voor de naast in hun eigen gemeenschap. Allereerst sprak rabbijn Tamarah Benima en vertelde dat in de Joodse traditie een uitspraak van de Midrasj staat; ‘Armoede is de grootse kwelling voor de mens’.  Aan armoede zijn veel andere kwellingen verbonden; onzekerheid, te kort komen en een gevoel van minderwaardig zijn. In het Oude Testament/ de Talmoed wordt op twee manieren gesproken over armoede: ‘Het is een straf van God’ en ‘wij moeten onze medemens helpen’.
Daarna sprak dr. Kürsat Bal en vertelde hoe moslims het als een goddelijke taak zien te zorgen voor hun armere medemensen. Bezit is een beproeving, en als men iets terug wil geven aan Allah kan je het ook geven aan je medemens. Hij haalde een vers uit de Koran aan (2,177) waarin gesproken werd over de deugd om van het eigen vermogen te geven aan verwanten, de wezen, de armen, de reiziger, de bedelaars uit liefde voor Hem, voor God. In Nederland is dit geven grotendeels geïnstitutionaliseerd door grote instellingen zoals de belastingdienst. Hij sprak heel levendig over hoe je via deze dienst kunt bijdragen aan de samenleving en voor hem is het invullen van een belastingformulier als een gebed. Wauw, dat is een heel nieuw gezichtspunt!

Vervolgens sprak Mgr. de Korte en noemde dat veel mensen goede werken doen; of ze nu naar de kerk gaan of alleen maar ‘cultuurchristenen’ zijn maakt daarbij niet uit. Mooi vond ik hoe hij een verband legde tussen diaconie en liturgie. Deze twee lijken ver uit elkaar te liggen, maar zijn sterk verbonden: we bidden voor hen die hulp nodig hebben en als we hen helpen is dat een gebed. De Pastoor van Ars zei eens: Als je een ander mens gelukkig maakt, zal je zelf gelukkig worden.  

Na een versterkende lunch verzamelden zich allen (er waren volgens telling ongeveer 400 mensen) bij de parochiekerk in het centrum om in feestelijke processie met de reliek van Bonifatius naar de Bonifatiuskapel te lopen. We kregen heel wat bekijks! Toch mooi om zo zonder woorden behalve gezang en gebed een getuige te mogen zijn van ons geloof. Heel letterlijk; hier sta ik voor, of misschien meer: hier loop ik voor. 

Vervolgens was er een Eucharistieviering in de Bonifatiuskapel. Als ik dit zo schrijf klinkt het heel droog, het is lastig om er de goede woorden voor te vinden. Stel je eens voor; een legertje priesters/diakens met een waardige bisschop, een legertje acolieten (zeer goed georganiseerd), een schare mensen, twee koren en dit alles in een openluchtkapel, waar de meeuwen zingend overheen scheren. Bonifatius was letterlijk en figuurlijk aanwezig; in de reliekhouder die voor het altaar stond en in zijn geest die vertegenwoordigd was in de aanwezigen. Dat raakte me tijdens de viering; hier zijn nakomelingen van de Friezen die destijds de missionaris Bonifatius hadden vermoord samengekomen om hem te eren en het geloof dat ze eens afwezen samen te vieren. 

Ook de bisschop preekte hierover: “Wij staan op de schouders van onze voorgangers. Mensen als Willibrord en Bonifatius die door heel Europa trokken om het geloof te delen.” Nu is het aan ons om dit geloof door te geven aan anderen. De vreugde en de kracht die het mijzelf geeft te delen en aan te wijzen; dit is mijn krachtbron, of meer precies; Christus is mijn krachtbron. Ik vond het erg fijn weer een dagje in het heitelân te zijn en gesterkt weer verder te gaan, als Missiezuster in Brabant.

Zr. Liesbeth Maria


Tip voor de agenda: de volgende Bonifatiusdag is op 14 juni 2015!

Reacties

Populaire posts van deze blog

Hoe zit dat nou met 'nonnen' en 'zusters'?

Op het blogbericht van 2 juli kwam een interessante reactie: Hoe komt u erbij dat de aanduiding 'non' monialen betreft? Daar is geen sprake van. Het woord werd en wordt in Nederland helaas nog vaak gebruikt om vrouwelijke religieuzen in het algemeen aan te duiden en dan wel met een kleinerende en kwetsende bijklank. 'Non' moet daarom te allen tijde vermeden worden. 'Zuster' is voor alle vrouwelijke religieuzen correct katholiek taalgebruik. Over het algemeen beantwoord ik geen anonieme commentaren, omdat ze, wel, anoniem zijn. Dus ook geen antwoordmogelijkheid achter laten; ook dit commentaar heeft een no-reply. Toch maak ik een uitzondering, omdat het een commentaar is wat inderdaad uitleg behoeft. Ik ben nu 25 jaar in het klooster, in een apostolische gemeenschap, dus een zuster. Het woord 'non' is als sinds de vierde eeuw gebruikelijk voor Godgewijde vrouwen (oorsprong: Hiëronymus), van het latijnse 'nonnus', wat eerbiedwaa

Geen woorden...

Vijf maal hebben de klokken geluid voor een overleden medezuster, deze maand. Vijf maal hebben we ons best gedaan families van medezusters foto's toe te sturen van de waardige eenvoudige begrafenissen in kleine kring op ons kloosterkerkhof, omdat het door de maatregelen logischerwijze niet mogelijk was voor familie en vrienden van de zusters om te komen. Ook wij hebben geen woorden. Soms vallen Goede Vrijdag, Stille Zaterdag en Pasen op één dag. Hierbij, op deze plaats, willen we wel onze dank uitspreken. Dank voor de goede zorg, dank voor het meeleven en het mee-bidden. Ook wij blijven bidden om kracht, moed, sterkte en troost voor allen die dat zo nodig hebben in deze tijd. En om geduld. Want nu is het belangrijk om geduld te hebben. Om de maatregelen vol te houden. We hebben al een tijdje geen nieuwe zieken, dat is goed nieuws.  Zr. Anno , Zr. Roselien , Zr. Richardus, Zr. Electa, Zr. Marije, mogen zij, en alle overledenen van deze tijd, rusten in vrede.

Meerstemmig zingen - zingend bidden

  Een bewijs dat je in je eentje maar liefst negenstemmig kan zingen geeft Zr. Jackline vanuit Oost-Afrika!