donderdag 2 november 2017

Allerzielen


De kaarsen, vandaag, vertellen een verhaal
van licht, van droefheid, van herinnering
maar ook
van geloof, hoop en liefde
van droefheid, vreugde en leed
van eenzaamheid en nabijheid
van stilte die oorverdovend kan zijn
en de warmte, die licht kan brengen.

Wees een licht in deze wereld die dit Licht zo hard nodig heeft
in de tijd die je gegeven is.
Geef licht, en je licht zal schijnen
over dood en graf heen
in het eeuwig leven.

zaterdag 21 oktober 2017

Missiezondag!

Zondagen beginnen op zaterdagavond. Alle feesten beginnen op de vooravond - met het avondgebed. Dus is de Wereld-Missie-dag vanavond met de Vespers, het avondgebed, van start gegaan! Bij de voorbeden hebben we voor elk continent gebeden, en een kaars aangestoken:

Het thema van dit jaar is "De zending in het hart van het Christelijk geloof" en de boodschap van Paus Franciscus is gelukkig dit jaar wel vertaald en hier te vinden. De boodschap wordt altijd geschreven met Pinksteren!

En het begint al direct kernachtig: "de eerste Evangelisator is Jezus Christus". Tja, het woord 'Evangelie'  betekent 'Blijde Boodschap', en het was Jezus die de Blijde Boodschap in de wereld was, en, eigenlijk, zélf die Boodschap was. En deze dag nodigt ons opnieuw uit om na te denken over wat missionair leven nou eigenlijk is. Want in feite is iedere Christen missionair. Maar wat is het fundament van die zending, wat is het hart, wat zijn de essentiële houdingen? Dat is dit jaar de focus van de brief. Het gaat om een houding van een voortdurende pelgrimstocht door de verschillende woestijnen van het leven, door de verschillende ervaringen van honger en dorst naar waarheid en gerechtigheid. En, telkens opnieuw, naar momenten van werkelijke Godsontmoeting.

Iedere mens heeft een zending, een missie. Als we aan het einde van ons leven kunnen zeggen "missie volbracht...." zijn we werkelijk missionaris geweest. De kaarsen drukken daarbij uit dat we elkaar ook werkelijk tot steun kunnen zijn.


zondag 15 oktober 2017

Installatie van het nieuwe bestuursteam van de Missiezusters van het Kostbaar Bloed

14 oktober 2017, Rome: installatie nieuw bestuursteam CPS
 Op 14 oktober 2017 werd het nieuwe bestuursteam van de Missiezusters van het Kostbaar Bloed in Rome geïnstalleerd. Van links naar rechts op de foto: Zr. Monica Mary Ncube (Generale Overste) uit Zimbabwe/Canada, Zr. Caroline Mjomba (Vicares) uit Kenia, Zr. Walburga Ballhausen uit Duitsland/Rome, Zr. Marguerite Uy uit de Filippijnen/Canada/Rome, en Zr. Ursel Beyerle uit Duitsland/Nederland.
Twee landen achter een naam wil eenvoudigweg zeggen dat de zuster oorspronkelijk uit het eerstgenoemde land komt, maar tot nu in het laatstgenoemde land woonde en werkte.

Wij feliciteren het team van harte!

Iedere zuster kreeg bij de installatie een kaars met het wapen van onze congregatie: het Paaslam.

dinsdag 3 oktober 2017

Voordelen van als zuster in een klooster wonen :)

Omdat het ook wel eens leuk is de mooie kanten van het kloosterleven te belichten hieronder een lijstje met voordelen van Missiezuster van het Kostbaar Bloed zijn:

- je hoeft je geen zorgen te maken over wat je aantrekt, de enige keus is tussen wit, grijs en zwart habijt......Ook een bad hair day is meestal geen probleem, de sluier bedekt dat wel. En make-up is ook niet nodig, misschien dat daarom de meeste zusters er juist jonger uitzien dan ze echt zijn.

- je hebt geen zorgen over huur of hypotheek (behalve als je zuster econome bent) en je hebt altijd een dak boven je hoofd.

- je bent nooit alleen, er is altijd wel iemand in huis.

- je viert vaak feest, meer dan buiten het klooster. Naast alle kerkelijke feesten zoals Pasen en Kerst worden ook verjaardagen, naamdagen en jubilea gevierd. En als iemand geloften aflegt, voor de 1e keer of voor eeuwig, dan moet daaromheen natuurlijk ook een feestje gebouwd worden. Kloosterstijl natuurlijk, dus geen drinkgelagen waar iedereen totaal dronken is maar gewoon veel gezelligheid.

- je wordt niet steeds gestoord door het gebliep van je smartphone, zusters hebben soms wel een smartphone maar meestal prepaid (met alleen wifi) en we beperken ons bewust in het gebruik ervan. Zo kun je aan tafel een gezellig gesprek voeren en word je ook niet zo gestresst.

- je bent altijd op de hoogte van het wereldnieuws, als je zelf niet het nieuws kijkt of luistert is er altijd wel een medezuster die je op de hoogte brengt. We moeten natuurlijk wel weten waarvoor we bidden. Een zuster noemde de voorbeden eens de 'BBC', omdat je daar ook vaak hoort welke ramp er gebeurd is of wie er gestorven is.

- Je lacht veel. Dat is echt waar, het viel me pas op nadat ik voor de 1e keer op vakantie was geweest en toen weer terugkwam. Ineens kon ik weer echt lachen en regelmatig schalt er dan ook een lach door de refter (waar we eten).

- Je hoeft niet naar de UWV voor een uitkering (daar heb je  als zuster namelijk geen recht op) en dus ook niet te voldoen aan sollicitatieplicht. Mocht je onverhoopt eens geen werk hebben dan is er altijd wel iets te doen in huis. Vervelen hoeft dus niet.

- Je hebt elke dag te eten, kleding aan je lijf, een dak boven je hoofd en alle andere levensnoodzakelijkheden. Daar zijn we dankbaar voor, want dat heeft niet iedereen op deze wereld.

- je leert veel over jezelf en word vooral de eerste 3 jaar intensief begeleid bij je persoonlijke ontwikkeling.

- je leert veel over andere culturen en kent wereldwijd ook zusters van verschillende nationaliteiten. Zo word je echt een 'wereldburger'. 

- last but not least: als je echt roeping hebt tot het kloosterleven, en je bent bij de orde/congregatie die echt bij jou past, dan ben je gelukkig. Ook al gebeuren er moeilijke dingen, vanbinnen heb je wel de rust en het geluk dat je de levensweg volgt die bij jou past.


woensdag 27 september 2017

gevonden voorwerp

Soms vinden we iets, en vaak vinden we dan snel de eigena(a)r(es). Dit keer niet!
Het afgelopen weekeind was er een grote groep bezoekers uit Friesland, in verband met het 60-jarig kloosterjubileum van twee Friese zusters.
Ook waren
er een aantal kloostergasten in het klooster-gastenverblijf, die de hele week hier logeerden.
En er waren wat rondleidingen, zoals gebruikelijk.
We hebben de afgelopen dagen dus Friese, Limburgse, Brabantse, Hollandse, Gelderse, Drentse en Groningse bezoekers en bezoeksters gehad. Plus enkele bezoekers uit Oostenrijk, en een aantal Spaans- en Portugeestalige bezoeksters. Voor zover ik kan nagaan, dan, het kunnen er meer zijn geweest. De taal op het gevonden (engel) medaillon is Engels, en het is gevonden op de binnenplaats waar de kloosterbezoek(st)ers normaal gesproken hun auto's parkeren.

Van wie o wie is dit?
Schrijf even naar zrmadeleine at yahoo punt com

maandag 25 september 2017

Mythes en legenden over klooster en intreden

Er zijn veel verschillende verhalen en mythen die de ronde doen over het klooster in het algemeen en over intreden in het bijzonder. Hieronder worden er een paar weerlegd.

Er zijn momenteel maar weinig roepingen, dus jullie laten iedereen toe die wil intreden. 
Dit hoor ik regelmatig van mensen, en telkens is de verbazing groot als ik zeg dat dit totaal niet klopt. Iemand toelaten tot het klooster is geen eenvoudig iets, dus daar gaan we ook niet lichtvaardig mee om.
Er zijn een aantal redenen om iemand al bij voorbaat te weigeren. Ten eerste zijn we niet genderneutraal, we laten echt alleen vrouwen toe. Zo'n vrouw moet dan ook nog eens rooms-katholiek zijn, ongehuwd en zonder kinderen. In andere kloosters laten ze wel weduwen toe als de kinderen boven de 18 zijn, dat mag volgens  kerkelijk recht. Omdat wij een missiecongregatie zijn en je dus nooit weet in welk ver land je terecht kan komen laten wij geen moeders toe. Iemand die schulden heeft zal die eerst moeten afbetalen, omdat het klooster geen verantwoordelijkheid kan nemen over iemands persoonlijke schulden. Een studieschuld waarvan vaststaat dat die na 15 jaar wordt kwijtgescholden is een uitzondering. Verder moet je ten minste 18 zijn en zowel middelbare school als vervolgopleiding afgemaakt hebben. Maakt niet uit wat, we hebben in onze congregatie zowel een ex-profvoetbalster als een zuster die was opgeleid als boswachter/jaagster.
Het kloosterleven is niet makkelijk dus je moet zowel lichamelijk als geestelijk in redelijke gezondheid zijn. Dat betekent dat in bepaalde landen er zelfs gevraagd wordt om bewijs dat je geen HIV/Aids hebt, soms treedt iemand in die graag verzorgd wil worden tot het einde van het leven en dat zien we niet als roeping. Je mag bij ons ook niet boven een bepaalde leeftijd zijn, dan wordt het namelijk vrijwel onmogelijk om jezelf nog aan te passen aan het leven in een gemeenschap. Je moet ook flexibel genoeg zijn om ingezet te willen worden in alle landen, ons noviciaat is al in Canada dus als je per se in Nederland wilt blijven dan is het bij ons niet de juiste keuze.

Als je aan alle bovenstaande eisen voldoet is het nog niet 'klaar', de gemeenschap moet namelijk ook nog ervan overtuigd zijn dat je roeping hebt tot het kloosterleven, en wel tot onze congregatie. Als we merken dat iemand elders beter op haar plek is verwijzen we door naar een ander klooster. Vaak is dat een slotklooster. Of iemand merkt toch dat het huwelijk beter bij haar past. Dat is allemaal prima, zolang je maar je eigen, persoonlijke roeping volgt.

Alle zusters zijn mislukt in de liefde, ze konden geen man vinden. 
Ook dit is een kromme gedachtengang die eigenlijk zelfs een beetje gemeen overkomt.  Meerdere van onze zusters zijn zelfs verloofd geweest en verbraken de verloving zodra ze merkten dat ze zich geroepen voelden tot het kloosterleven. Vaak echter wisten ze al vroeg dat ze in het klooster wilden en dan kon er van vriendjes dus ook geen sprake zijn. Als iemand net uit een relatie komt moet ze echter wel 2 jaar wachten, zodat we zeker weten dat ze niet het klooster in 'vlucht' omdat haar vriendje haar gedumpt heeft.

Je kunt in een klooster zo lekker tot rust komen dus dan meld ik me maar vast aan.
Deze reden wordt soms genoemd door mensen die in een midlife-crisis zitten of door een burn-out gaan. Van buitenaf lijkt het klooster door het vele bidden en stilte een oase van rust te zijn. Voor gasten aan ons gastenverblijf is dat inderdaad ook zo. Zij eten afgezonderd van de zusters, kunnen hun dag redelijk zelf indelen en hebben niet de taken die ze thuis hebben. Voor de zusters is dat anders. Elke dag heeft eigen gebedstijden, maar daarnaast wil je ook zelf nog je eigen, persoonlijke gebed bidden. Daarnaast heeft iedereen een taak, ofwel binnenshuis ofwel buitenshuis, vaak ook een combi van verschillende dingen. Een dag heeft maar 24 uur dus soms is het behoorlijk goochelen met de tijd om alles op tijd af te hebben. Daarnaast gaan zusters in principe niet met pensioen, dus uitrusten is er ook op hoge leeftijd nog niet bij. Er heerst veel bedrijvigheid vanwege alle werk dat gedaan moet worden om het klooster draaiende te houden. Oases van rust zijn we dus alleen voor gasten.....


Je moet al bijna heilig zijn om in te mogen treden.
Hier ben ik zelf ooit op beoordeeld, niet door iemand van het klooster maar door een buitenstaander die vond dat ik niet heilig genoeg was om in te treden. Als dat het criterium zou zijn zouden de meeste zusters nooit toegelaten zijn.....We zijn hier omdat we God zoeken, in deze bijzondere manier van leven. Helaas zijn we geen heiligen, we doen ons best maar hebben allemaal ook onze fouten. Gelukkig hebben we regelmatig biechtgelegenheid en lossen we meningsverschillen ook weer op.

Er zijn natuurlijk nog meer misverstanden over het kloosterleven, misschien voor een volgende blog. Dank voor het lezen!



zaterdag 23 september 2017

feest in huis - klooster bereikbaar

Vandaag is de Eucharistieviering om 11 uur, in verband met het 60-jarig kloosterjubileum van twee Friese zusters!
Ondanks de borden is het klooster vandaag en morgen wel degelijk bereikbaar, en de genodigden kunnen op de kloosterbinnenplaats parkeren.

Klooster bereikbaar!
De parkeerplaats van de Brabantse Kluis aan de Peeldijk is ook een optie, maar in principe dus niet nodig, het klooster is echt bereikbaar dit weekeinde. De mist begint al op te trekken en het belooft een mooie herfstdag te worden.